-Nie, proszę pani. Tylko lekką dysleksję.
-I ADHD-rzuciła kąśliwym tonem. Zacisnęłam pięści.
-To nic złego-wysyczałam. Byłam coraz bardziej wściekła.
-Nie, nic złego. Nawet nie niezwykłego. Jesteś zwykłym chorym dzieciakiem, jak miliony innych ćwierćinteligentów-wzięłam głęboki oddech. Raz, dwa, raz, dwa...-Nienormalna i bezużyteczna-tego już było za wiele. Podniosłam się z fotela.
-Zamknij się!-przestraszyłam się samej siebie. Mój głos był koszmarny, brzmiał jakbym była Banshee, zmarłym duchem zabijającym ludzi. Pociąg zaczął się chwiać. Pochwyciłam w szybie moje odbicie. W moich czarnych, obsydianowych oczach płonął piekielny płomień. Dosłownie. Wyglądałam koszmarnie. Chwile później szyba pękła. Pani Dark jakby na to czekała. Uśmiechnęła się upiornie po czym wypluła dziwną, szarą papkę. Zamarłam z przerażenia. Papka przekształciła się w coś rodzaju nietoperza. Pani Dark wyszeptała coś do niej, a ta zajęła się ogniem. Miałam wrażenie, że kobieta właśnie z kimś rozmawiała. Po chwili zwróciła się do mnie.
-Załatwione. Teraz pójdziesz ze mną do Podziemi-jej głos brzmiał obrzydliwie. Nie wiedziałam co robić. Nie chciałam iść do tego Podziemia. Guwernantka już sięgała po mnie dłonią. O ile można było nazwać to dłonią. Jej palce zamieniły się w szpony, ręka poszarzała.
-Nieee!-krzyknęłam swoim głosem. Wystawiłam rękę, skupiłam się i... Zajęła się ogniem. Po prostu zaczęła płonąć czarnym ogniem. Czym prędzej wydrapałam się z wagonu przez okno. Wylądowałam bezbłędnie na nogach i pobiegłam w stronę lasu.
~*~
Siedziałam wpatrzona w żarzący się ogień. Miałam ogromne podejrzenia co do dzisiejszego dnia. Może mam halucynacje? A pani Dark spłonęła sama z siebie-rzuciła moja podświadomość. Nie wiedziałam co jest ze mną nie tak. Wtedy w szybie... widziałam swoje odbicie. Było przerażające, zapadło mi w pamięć. Obsydianowe oczy, w których palił się piekielny ogień. Czarne włosy z popiołem na końcówkach. Blada twarz, wykrzywiona w grymasie wściekłości. To nie byłam ja. Ja, z pełnymi ustami, błękitnymi, morskimi oczami i błyszczącymi brązowymi włosami. To było moje... Moje alter ego. Druga ja.
-Witaj moje dziecko-z jego gardła wydobył się upiorny głos. Dopiero po chwili zorientowałam się jak się do mnie zwrócił.- Rozumiem twój strach, ale nie ma się czego bać. Udasz się teraz ze mną do Podziemia i pomożesz mi strącić z tronu Zeusa. Ten młody... Syn Hermesa podsunął mi wyśmienity pomysł. Zdobędziesz dla mnie piorun piorunów-znów ten zwrot. Podziemie. Nie chciał sprawdzać co to za miejsce. Domyślałam się, choć było to absurdalne. Chociaż... Zeus. Piorun piorunów. Syn Hermesa. Diabeł. Podziemie. Kraina umarłych. Królestwo Hadesa. To właśnie on przede mną stał. Władca umarłych zwrócił się do mnie jako do swojej córki. Boże...
Nagle Hades wyciągnął swoją ogromną rękę, jakby chciał mnie chwycić. Chwycić i zabrać do piekła. Przełknęłam ślinę.
-Niee- jęknęłam i osłoniłam się ręką. Jedyne czego pragnęłam to solidnej tarczy, która ochroni mnie przed pójściem do Piekieł. Zacisnęłam powieki i czekałam. Czekałam i... nic. Powoli uniosłam wzrok. Hades wydawał się być wściekły. Jego postać byłą dziwnie rozmazana... Matko. Nad moim wyciągniętym ramieniem unosiła się ściana wody. Oddzielała mnie i Hadesa niczym cudowna bariera.
-Nie... Nie zrobiłby tego. Zeus by go zniszczył-Władca Podziemia wydawał się być równocześnie zdziwiony jak i rozwścieczony do granic możliwości. W końcu zwrócił na mnie uwagę.-Już nie jesteś moim dzieckiem-krzyczał tak głośnym i koszmarnym głosem jak ja w pociągu.-Dopilnuję, żebyś zginęła. Wyślę Erynie, Cerbera, cokolwiek, bylebyś tylko nie żyła.
Wstrzymywałam oddech. Byłam całkowicie przerażona. Nagle Hades zniknął zostawiając mnie samą ze swoimi myślami. Zwinęłam się w kłębek i zaczęłam płakać. To było niemożliwe, nie mogłoby być możliwe... Usłyszałam szelest. Spojrzałam w stronę krzaków. Z zarośli wyłonili się chłopak i dziewczyna. Chłopak był brunetem, jego oczy były bardzo podobne do moich. Za nim kroczyła szarooka blondynka. Oboje byli bardzo ładni. Mieli na sobie... Zbroje? Dziwne... Chyba wciąż miałam przewidzenia.
-Hej, nic ci nie jest?-zapytał. Załkałam. Byłam przerażona. Wszystko wydawało się być straszne, to chyba był szok.-Jak ci na imię? Ja jestem Percy. Percy Jackson.